Rupsje Tijd Genoeg

Het was een mooie dag toen Rupsje Tijd Genoeg uit het ei kwam gekropen. Rupsje Tijd Genoeg heette toen nog niet zo maar niemand kan zich nog herinneren hoe het rupsje eerst heette. Rupsje Tijd Genoeg had een enorme honger en wist instinctief wat hij moest gaan doen: eten!

Dit is een intermezzo in afwachting van deel 5 in de serie “De makkelijkste manier om te veranderen”. In deze serie kegelen we één voor één alle mogelijke obstakels om die jou in de weg zouden kunnen staan, om daadwerkelijk je uitstelgedrag aan te pakken. Maar nu dus eerst deze fabel.

En dus ging het rupsje op zoek naar voedsel. Rupsje leerde hoe hij moest lopen. Rupsje leerde welke welke blaadjes het lekkerste waren en hij leerde hoe hij het meest kon eten in een zo kort mogelijke tijd. Rupsje leerde dat niet alleen want tegelijk met hem waren er enorm veel andere rupsjes geboren.

En alle dagen hadden een prettig ritme. Wakker worden, lekker eten tot het buikje vol en rond was, even uitrusten en dan lekker in de zon spelen met de andere rupsjes. En als de avond dan viel was het lekker slapen onder een blad. En alle rupsjes groeiden iedere dag groter en sterker.

Rupsje Tijd GenoegOp een dag, en niemand weet waarom  ( zelfs Rupsje Tijd Genoeg niet als je het hem zou vragen), besloot Rupsje Tijd Genoeg dat het ook anders kon. In plaats van zijn buikje eerst helemaal rond te eten besloot hij dat hij de dag ook wel meteen kon beginnen met spelen. Dat eten kon later altijd nog. En terwijl de andere rupsjes blaadjes aan het eten waren ging Rupsje Tijd Genoeg lekker in de zon spelen.

En vanaf die dag ging het altijd zo. Terwijl de andere rupsjes aan het eten waren was Rupsje Tijd Genoeg lekker aan het spelen. De andere rupsjes riepen hem wel maar Rupsje Tijd Genoeg antwoordde dan met een brede lach “Ach waar maken jullie je druk om, we hebben tijd genoeg! Waarom komen jullie ook niet even lekker spelen?”

De andere rupsjes moesten dan lachen om dat ene gekke rupsje en noemden hem vanaf die dag Rupsje Tijd Genoeg. Ze aten dan vrolijk verder hun buikjes helemaal rond, luierden dan nog even en als er nog tijd over was dan gingen ze nog lekker met elkaar spelen voor het slapen gaan.

Ondertussen werden ze iedere dag groter, dikker en sterker. Rupsje Tijd Genoeg groeide echter niet zo hard. Hij at zo af en toe nog wel maar echt niet zo veel als de andere rupsjes. Hij vond het gewoon veel leuker om altijd maar te spelen en grappen en grollen uit te halen.

De dagen werden korter en de nachten werden langer. En kouder. De lekkerste blaadjes waren al van de bomen en struiken gegeten. Sterker nog, de blaadjes begonnen te vallen. Één voor één stopten de rupsjes met eten en begonnen een lekker slaapzakje te spinnen.

Iedereen behalve Rupsje Tijd Genoeg. Hij vond het maar onzin en alle andere rupsjes maar saai. En trouwens, ook al had hij een slaapzakje willen spinnen, hij had gewoon te weinig spinrag verzameld om een slaapzakje te kunnen maken.

Het werd stiller en stiller om Rupsje Tijd Genoeg heen. Alle andere rupsjes hingen nu te slapen en Rupsje Tijd Genoeg probeerde zich in z’n eentje te vermaken. Stiekem was dat toch niet zo leuk als hij had gedacht. Maar zelfs dat gevoel kon hij met niemand delen. En omdat het iedere dag kouder werd moest hij toch vaker gaan eten. Maar alle lekkere en gezonde blaadjes waren al weg.

Rupsje Tijd Genoeg at zure blaadjes van distelstruiken en van hulst. Het was niet lekker maar zo kreeg hij in ieder geval nog iets binnen. ’s Nachts lag hij te rillen van de kou onder een dekentje van vochtige blaadjes en iedere avond zwoer hij dat hij een de volgende keer wel op tijd zou beginnen met eten. Sterker nog, hij zou eerst gaan eten en daarna lekker luieren en spelen.

Het was een strenge winter maar wonder boven wonder overleefde Rupsje Tijd Genoeg alle ellende en misère. De lente kwam en Rupsje Tijd Genoeg zag hier en daar al wat beweging in de slaapzakjes van al zijn vriendjes en vriendinnetjes. Hij kon niet wachten tot iedereen weer wakker was en ze weer samen konden spelen.

En op een dag gingen één voor één de slaapzakjes open. En uit de slaapzakjes kwamen de meest wonderschone wezens gekropen. Ze leken in niets op de vriendjes en vriendinnetjes die Rupsje Tijd Genoeg had gekend maar hij was zo blij dat er eindelijk weer iemand was om mee te spelen. Ze zouden hem vast nog wel herkennen.

De wonderschone wezensMaar Rupsje Tijd Genoeg wachtte nog een grote teleurstelling. Niet alleen was er niemand die hem herkende, al die nieuwe wezens spraken een taal die hij niet verstond. En ze deden en konden ook heel andere dingen die hij nog niet kon.

Rupsje Tijd Genoeg voelde zich eenzamer dan ooit. Hij kroop rond met zijn ziel onder zijn armen. Totdat op een dag er allemaal nieuwe rupsjes uit hun eitjes kwamen gekropen. Rupsje Tijd Genoeg voelde zich als herboren met al die nieuwe vriendjes en vriendinnetjes. Hij had zoveel te vertellen en zoveel te spelen.

Ergens in de verte kon hij zich nog herinneren dat hij iets met zichzelf had afgesproken maar wat was het ook alweer? Hm, ach dat kwam later wel weer. Eerst weer eens lekker gaan spelen in de zon…

Bryan Tevreden – Uitstelgedrag Stopt Hier!

(photo courtesy of SP Veres)

(Mocht je dit een waardevol artikel vinden deel het dan  via deze Twitter, Linkedin of Facebook links. Dank je wel!)

Artikelen in deze serie:
  1. Pt. V: Waarom uitstelgedrag onnatuurlijk is
  2. Rupsje Tijd Genoeg
  3. Pt. IV: Een andere kijk op negatieve patronen
  4. Pt. III: Alles heeft zijn eigen cyclus en ritme
  5. Pt. II: de motivatie-check
  6. Pt. I: De makkelijkste manier om te veranderen
About the author

Bryan Tevreden

"Als je niet weet waar je naartoe wilt, dan heb je inderdaad ook geen tijd te verliezen"

Click here to add a comment

Leave a comment: