Waarom uitstelgedrag overwinnen je hoogste prioriteit is (IV)

Bevroren rozeknop

In deel 1 ging het over gemiste kansen en inspiratie. Deel 2 ging over het fysieke niveau van stress en de gevoelens van onzekerheid en onveiligheid. In deel 3 ging het over relaties, waardering en erkenning. En dat brengt ons, jou en mij, nu bij het laatste niveau waarop uitstelgedrag ingrijpt.

Dat laatste niveau gaat over zelfontplooiing in de breedste zin van het woord.

Het is het niveau van al die mooie dingen die je jezelf tot nu hebt ontzegt puur vanwege je uitstelgedrag. Het zijn je heimelijke verlangens, het zijn je diepste wensen en je mooiste dromen waaraan je nooit hebt toegegeven dan wel waaraan je nooit bent begonnen om die te realiseren.

Bevroren rozeknopJe bent die bloemknop die in mei open moest gaan maar het niet deed. Je voelde de lichte lentebries en je hoorde het gonzen van de bijen in de zomer. En ergens laat in de herfst, de knop nog steeds gesloten, voel je de kou naderbij komen. En je beseft dat het moment geweest is. Je bent te laat om te stralen. Je zult geen vrucht meer dragen.

Sommigen zullen zeggen dat het nooit te laat is om…

En ik zeg je dat dezelfde kans nooit tweemaal voorbij komt.

Sommigen zullen zeggen dat het zo heeft moeten zijn.

En ik zeg je dat dat nooit het excuus mag zijn om nog steeds schijnbaar veilig in je schulp te blijven zitten.

Uitstelgedrag en zelfontplooiing gaan niet samen. Het gaat over “Had ik maar..”, “Misschien als…”, “Op een dag, ooit, echt…”, “De volgende keer….” en koeien die nooit hazen vangen. En dit is wel het meest pijnlijke aspect van uitstelgedrag. Maar er is ook een weg uit deze stilstand…

Hiermee komen we aan het einde van deze serie. Er is volgens mij geen betere afsluiting voor deze serie te bedenken dan het delen van je mooiste, gekste, meest interessante of grootste gemiste kans. Dat mag in de commentaarsectie hieronder. Dat kan nog tot 31 januari en je maakt daarbij kans op een exemplaar van ‘Oops, I didn’t do it again – in 10 dagen definitief van je uitstelgedrag af!

Bryan Tevreden – Uitstelgedrag stopt hier!

(Mocht je dit een waardevol artikel vinden deel het dan  via deze Twitter, Linkedin of Facebook links of de buttons onder dit artikel. Dank je wel!)

Artikelen in deze serie:
  1. Waarom uitstelgedrag overwinnen je hoogste prioriteit is (I)
  2. Waarom uitstelgedrag overwinnen je hoogste prioriteit is (II)
  3. Waarom uitstelgedrag overwinnen je hoogste prioriteit is (III)
  4. Waarom uitstelgedrag overwinnen je hoogste prioriteit is (IV)
About the author

Bryan Tevreden

"Als je niet weet waar je naartoe wilt, dan heb je inderdaad ook geen tijd te verliezen"

6 comments
Marcel - 15 januari 2013

Okay, daar gaat ‘ie dan. Ik heb geen website. Stel ik al uit sinds het begin van internet ongeveer. Jarenlang kwamen de opdrachten als vanzelf aanwaaien. Dus ik had een ‘goed excuus’: ik heb geen website nodig. De recessie trad in. De opdrachten namen af. Mmm… misschien hoog tijd om werk te maken van m’n website. Moeilijk, moeilijk. Hoe dan? Wat dan? De juiste woorden. De juiste profilering. Als tekstschrijver kan ik het voor iedereen, maar voor mezelf lukt het niet. 1001 excuses. Ik heb het te druk. Ik ben te moe. Ik heb geen inspiratie. Het is niet het juiste moment. Ik durf niet. Ik heb een stok achter de deur nodig. Ik weet niet waarom het niet lukt. Heb ik dan helemaal geen pogingen ondernomen? Toch wel. Vastgelopen in een woordenbrij, maar meer nog in mijn eigen perfectionisme, faalangst en gebrek aan doorzettingsvermogen (“Schrijven is blijven zitten tot het er staat”. Kees van Kooten). Geen hulp gevraagd? Jawel, maar de hulp kwam niet in de vorm die me voor ogen staat en ik durf niet te vragen wat ik precies denk nodig te hebben. Wat kost dit uitstelgedrag me? Alles! Maar voorop mijn gevoel van zelfrespect. Daarnaast: gemoedsrust. Schuldgevoelens (want ja, geen website, geen werk; rara hoe kan dat?!). Zorgen over geld, werk en de toekomst. Steeds diepere schaamte, met name als mensen me vragen óf ik een website heb en waarom ik er dan geen heb (“komt niet echt professioneel over, vind je ook niet?”). Het is een dikke strop om mijn nek waarvan ik de lus steeds strakker aanhaal… Word ik mijn eigen beul of mijn eigen Verlosser?…

Reply
    Barbara - 15 januari 2013

    Ik weet helaas niet technisch hoe je een website kan maken, maar als je daar iemand voor kan vinden, of als je dat zelf kan, dan ik wel als leek, gebruiker, feedback geven. Als je nou eens heel eenvoudig begint? Ik weet alles van perfectionisme, ook bij (niet) schrijven, maar zoals je zelf zegt: bij een ander gaat het veel makkelijker! Ik zou ooit een boek schrijven (dat weet onze uitstelcoach ook nog;) maar dat is er ook nooit van gekomen. Ook verl echte redenen voor natuurlijk;) Gezien mijn veelzijdige gedachten interesses etc (zeg maar type adhd) lijkt me beginnen met een webpagina waarop van alles kan ook leuker en logischer. Dan is dat tevens een middel om te ordenen. Wie weet gaat jouw website mij en anderen inspireren!

    Reply
      Marcel - 20 januari 2013

      Dank je wel voor de bemoediging, Barbara, je hulpaanbod en je suggestie om met één pagina te beginnen. Leuk!

      Reply
    Bryan - 15 januari 2013

    Hi Marcel,

    Wat een moed om dit te delen. Moedig en inspirerend. Ik weet uit ervaring dat het voor je omgeving soms moeilijk voor te stellen is in wat voor vorm je uitstelgedrag zich uit.

    En ik zet mijn geld erop dat jij je eigen Verlosser gaat worden. Ik geloof ook niet dat je zoveel keus hebt 🙂

    Reply
Barbara - 15 januari 2013

Een echte gemiste kans is dat ik geen kind(eren) heb gekregen. Als kind en jongere dacht ik dat het later gewoon zou komen. Maar toen heb ik heb het weggestopt. Er was geen juiste man, het zou te lastig zijn, ik hoorde mijn moeder al zeggen: is dat nou handig? Ik ben sinds mijn jeugd lichamelijk gehandicapt door een progressieve spierziekte (SMA). Tien jaar geleden, toen ik 38 was, kwam echter puur van binnenuit het gevoel: ja. Ik stond bij een pinautomaat achter een vrouw. Niets bijzonders, ik geloof dat ik haar zelfs lelijk vond. En ik dacht: zij mag een kind krijgen. Iedereen is blij als zij zwanger is. Ik mag het ook! Ik ben de moeite waard, ik heb wat te geven, veel te geven. Toen heb ik met mijn toenmalige vriend geprobeerd zwanger te worden. Ik vertelde het ook aan anderen en iedereen bleek enthousiast. Dat had ik niet verwacht!
Ik durfde het alleen nog steeds niet aan mijn moeder te vertellen. Met de vriend ging het helaas op gegeven moment niet meer, hij had problemen, de relatie moest stoppen, dus ook de pogingen stopten. Ook toen had ik nog een kans, oa met een ex-vriend die ook nog geen kinderen had. Maar hij zei het niet duidelijk genoeg of ik was doof. Ik had nog net te weinig moed om ook dat nog voor mezelf te vragen, de mogelijkheid om het alsnog met hem te doen kon ik nog niet bevatten, serieus nemen. En dan ook nog op die leeftijd.. Ik nam mezelf dus nog steeds niet serieus. Dat is het. En zo verstreek de tijd.. Is de tijd verstreken.. Ik ben wel heel blij met de twee kinderen van mijn zus. Mijn mooie slimme nichtje van net 12 besloot afgelopen weekend haar spreekbeurt te houden over mijn spierziekte. Dus dat wordt gezellig met haar aan de computer zitten en leuke dingen verzinnen om te vertellen en te laten zien:).

Reply
    Bryan - 15 januari 2013

    Hi Barbara,

    Nog zo’n moedig verhaal! Een verhaal dat ik al in een aantal varianten van verschillende vrouwen heb mogen horen. En in al die verhalen met het gevoel van gemis en met de droefheid zit ook een enorme kracht. Zeker wanneer het verhaal wordt gedeeld.

    En dat geldt zeker ook voor jouw verhaal. Dat het mag inspireren. Jou en anderen. Mij inspireert het in ieder geval al.

    Reply
Click here to add a comment

Leave a comment: